وداع با خانم معلم دلسوز نورآبادی

به گزارش خبر نورآباد؛ دیروز یکی از سخت‌ترین روزهای زندگیِ کاری‌مان بود. خبر رفتن خانم کریمی مثل یک صاعقه به جان همه‌مان افتاد. باورش هنوز هم برای هیچ‌کدام از ما آسان نیست. هر بار که از کنار دفتر معلمان رد می‌شویم، انگار هنوز صدای خنده‌های آرام و مهربانش را می‌شنویم؛ صدایی که حالا فقط در خاطرات‌مان مانده است.

خانم کریمی همیشه برای همه ما بیشتر از یک همکار بود. او روح زنده مدرسه بود؛ کسی که حتی در سخت‌ترین روزها، با لبخندش دردها و خستگی‌های‌مان را کم می‌کرد. چطور ممکن است کسی که این‌قدر زندگی را زیبا می‌دید، این‌قدر زود از کنار ما برود؟

امروز که صندلی‌اش در دفتر خالی مانده، انگار همه‌چیز سردتر و خاموش‌تر شده است. جای خالی‌اش آن‌قدر بزرگ است که با هیچ کلامی پر نمی‌شود. دفتر، کلاس‌ها، راهروها… همه‌چیز بوی دلتنگی گرفته. هر کدام از ما بارها و بارها به یاد می‌آوریم که چگونه بی‌هیچ چشم‌داشتی برای بچه‌ها و برای همکارانش می‌ایستاد، کمک می‌کرد، دلسوزی می‌کرد و لبخند می‌زد.

هیچ‌کس مثل او صبر نداشت. هیچ‌کس مثل او عشق به بچه‌ها را در نگاهش نداشت. با تمام وجودش معلم بود… نه فقط به خاطر شغلش، بلکه چون قلبش برای آموزش و مهربانی ساخته شده بود. و حالا این قلب مهربان دیگر نمی‌تپد.

خانم کریمی عزیز…

رفتنت نه فقط یک فقدان، که یک زخم عمیق است—بر دل بچه‌ها، بر دل ما، بر دل مدرسه‌ای که تو بخش بزرگی از جانش بودی. باورمان نمی‌شود، اما مجبوریم بپذیریم که از امروز باید بدون تو ادامه بدهیم… با چشمانی پر از اشک و دل‌هایی که هر لحظه برایت تنگ می‌شود.

ما هرگز تو را فراموش نخواهیم کرد. نامت، مهربانی‌ات، لبخند آرامت… همیشه بین ما خواهد ماند.

دانش آموزان و همکاران داغدارت در آموزشگاه توحید۲ و شهید بازیکوشک

خبرنگار:ایمان گودرزی