شرمندگی پدران امروز، ناامیدی پدران فردا
پدرها اغلب از رنج هایشان نمیگویند، نه از سر بیدردی، بلکه سالها آموختهاند که سکوت کنند و فشارها و دردها را قورت دهند.
به مناسبت روز پدر
خبرنگار؛ شهریار گودرزی
شرمندگی پدران امروز، ناامیدی پدران فردا/ آیا صدای فرسودگی پدران شنیده میشود؟
به گزارش خبر نورآباد؛ در گزارشات رسمی اقتصادی معمولاً عددهایی مثل نرخ تورم، سبد معیشت، خط فقر و … سخن می گویند، اما آنچه کمتر شنیده میشود فشاری است که پدران برای تأمین خانواده در شرایط اقتصادی بد امروز بر متحمل می شوند.
پدرها اغلب از رنج هایشان نمیگویند، نه از سر بیدردی، بلکه سالها آموختهاند که سکوت کنند و فشارها و دردها را قورت دهند تا خانواده احساس ناامنی نکند.
در شرایطی که هزینههای زندگی پیوسته افزایش یافته و سفره خانوارها کوچکتر شده است، نقش پدران از ستون به سپر روانی خانواده تبدیل شده است.
در گزارشها از افزایش هزینههای معیشت گفته می شود اما از فرسودگی روحی و روانی پدران و سفیدی موی آنها و تحمل بارهای روانی فراوان توسط پدران نه.
پدر بودن در ایران امروز یعنی محاسبهی قیمت نان پیش از شروع روز، دیدن اجاره و اقساط پیش از هر تصمیم و تحمل فشار تحصیل قبل از شروع مهر.
بزرگترین آسیب وضعیت فعلی فقر و گرانیها شرمندگی پدران امروز از ناتوانی در تأمین خانواده و نا امیدی پدران آینده از ادامه مسیر اجتماعی است.
در نظم نانوشته زندگی امروز پدران محکوم به تهیه نان، اجاره خانه و آموزش فرزندان است و اگر چیزی باقی ماند نوبت به آرامش خودشان میرسد.
پدران فردا که پدران خود را امروز می بینند بر سر دوراهی قرار گرفته و با ناامیدی و بی انگیزگی به آینده خود با ذهنی آشفته نگاه می کنند، حال باید پرسید با وضعیت پدران امروز، چه توقعی میتوان داشت که پدران آینده امیدوار باشند؟
ای کاش برای تحمل درد و شرمندگی و خمیدگی های روانی پدران زیر بار گرانی ها و فشار های مالی دنیای امروز یک متر و معیار ساخته می شد، ای کاش درک شود که یا خسته شدن ستون خانواده، ستون جامعه نیز ترک میخورد و در نهایت فرو میریزد.
اگر پدران این جامعه هر روز بیشتر فرسوده می شوند، چه کسی و چه زمانی قرار است بارِ این فشار مزمن را از دوش آنها بردارد؟ آیا پیش از فرو ریختن این ستونها، صدایشان شنیده خواهد شد؟
آیا تصمیمات کلان برای پایان دادن به شرمندگی پدران امروز و ناامیدی پدران فردا گرفته می شود؟
