همدلی با نماینده ممسنی و رستم برای جاده مرگ شهرستان رستم

همدلی برای جاده مرگ رستم، در شرایط فعلی باید کنار نماینده ممسنی و رستم ایستاد

به گزارش خبر نورآباد _ شهریار گودرزی؛ جاده رستم بار دیگر داغ بر دل مردم گذاشت و جوانی دیگر قربانی بی‌عملی‌ها و نیمه‌کار ماندن پروژه‌ای حیاتی شد.این جاده به عنوان نماد فراموشی توسعه‌ منطقه سال‌ها بود که وعده‌های زیادی را به خود دیده اما گرد مرگ و محرومیت از چهره‌اش پاک نشد.

هر پیچ آن یادآور اشک مادری و هر سانحه‌اش زخمی تازه بر تن مردمی بود که جانشان در مسیر توسعه جا مانده بود،حال که پس از سال ها مطالبه گری و پیگیری های مختلف امید نصیبی مثل نمایندگان قبل با تمام فشارها و حاشیه‌ها برای رفع و درمان ریشه‌دارترین معضل منطقه وارد میدانی پر فراز و نشیب شده و موفق هم شده است، برای زدودن چهره مرگ از منطقه، فصل همراهی و دست گذاشتن بر شانه امید است و باید بدانیم هر حرکتی علیه توسعه جاده رستم، در اصل سنگی بر مسیر توسعه منطقه و پاشاندن مشتی خاک بر گور جوانانمان خواهد بود.

این پروژه تنها با حمایت جمعی پیش می‌رود، از کنار گذاشتن معارضان محلی تا تسریع در تأمین بودجه، همه و همه نیاز به هم‌صدایی دارد، نه دو دستگی، اگر روزی با تندی نقد کردیم، برای درد مردم بود؛ حال که چراغی از عمل روشن شده، انصاف حکم می‌کند که گرمای حمایت را بر آن بتابانیم.

در حالی که بسیاری ترجیح داده‌اند نقد بنویسند و برخی ترجیح می‌دهند جاده بسته بماند تا قلم‌شان سوژه داشته باشد! جا دارد نخبگان منطقه پا در میدان گذاشته تا فردا برای مردم حرفی برای گفتن داشته باشند.به عقیده نگارنده که از منتقدان امید نصیبی است، هرگونه تضعیف نصیبی در مسیر رفع مشکلات جاده رستم، تیشه‌ای بر ریشه توسعه منطقه است.

نجات این جاده از دل همدلی‌ها بیرون می‌آید و اگر هدف نخبگان، اهالی قلم و رسانه های ما رفع مرگ و محرومیت از منطقه باشد هیچ عیبی ندارد از تاجگردون یا هر مسئول دیگری یاری بخواهیم؛ عیب آن است که بنشینیم و ببینیم جوانان‌مان یکی‌یکی در خاک می‌خوابند.

تاجگردون در زمان انتخابات وعده داد برای رفع مشکلات این جاده همکاری کند؛ حال که مجالی برای همکاری و تامین سریع بودجه فراهم است باید از آن استقبال کند و اگر دست رد به خواست به حق همسایه خود بزند بدون شک نامرد روزگار خواهد بود.

امروز باید داخل میدان باشیم نه تماشاگر مرگ و باور کنیم «همدلی» نشانه ضعف نیست بلکه نشانه بلوغ است.این جاده آیینه وجودی ممسنی و رستم است؛ یا با اتحاد آن را به جاده زندگی بدل می‌کنیم یا تا ابد در تاریخ به‌عنوان نسلی ثبت می‌شویم که حتی از نجات جاده خود هم عاجز بوده ایم.