پاvک های شهرستان ممسنی، پناهگاهی برای معتادان متجاهر

در زیر پوست این شهر چخبر است؟/ لابه لای فضای سبز شهر نورآباد؛ پناهگاهی برای معتادان متجاهر

به گزارش خبر نورآباد؛ زیر پوست این شهر زخمی عمیق جریان دارد؛ زخمی که هر روز چرکین‌تر می‌شود و کمتر کسی جرأت دارد به عمق آن نگاه کند.

گوشه و کنار پارک های شهر نورآباد، تبدیل به پناهگاه هایی شده اند برای معتادان متجاهر و کارتن خواب ها؛ افرادی که در کشاکش مشکلات متعدد و قائل نبودن ارزشی برای جان خود، راهی جز پناه بردن به مواد صنعتی برای خود ندیده‌اند.

دسترسی به مواد مختلف به آسانی خوردن یک لیوان آب است. این حقیقت تلخ، به معنای آن است که جان و آینده‌ی جوانان ما به ارزان‌ترین قیمت فروخته می‌شود.

جوانانی که روزی رعنا بودند، آرزو داشتند، رویای پزشک شدن، معلم شدن، کارآفرین شدن داشتند، امروز با چشمانی خمار، تن‌های لرزان و روح‌هایی خسته، به دنبال تکه‌ای پلاستیک یا کارتن زباله می‌گردند تا خرج یک مصرف دیگر را فراهم کنند.

◻️ این درد فقط یک آمار خشک و بی‌روح نیست؛ اینجا حرف از زندگی‌هایی‌ست که دود می‌شوند و بر باد می‌روند.

دختران و پسرانی که به جای نشستن بر نیمکت دانشگاه، گوشه‌ی خیابان‌ها خم شده‌اند. نوجوانانی که به جای ورق زدن کتاب، سرنگ را میان دستان لرزان خود می‌چرخانند.

◀️ چه جانسوز است دیدن جوانانی که روزی افتخار خانواده بودند، امروز برای یک پک دیگر دست به دزدی می‌زنند، غرورشان را می‌فروشند، و گاهی حتی تن و جانشان را حراج می‌کنند. فرقی هم ندارد، در میانشان جوان، پیر، پیرزن، پیرمرد و … همه گروه وجود دارد.

خیلی‌هایشان دیگر چیزی جز سایه‌های سرگردان نیستند؛ انسان‌هایی بی‌چشم‌انداز که هر لحظه در آستانه‌ی مرگ تدریجی ایستاده‌اند.

❗️این جوانان، فرزندان همین خاک‌اند. اگر امروز مسئولان به وظیفه‌ی خود عمل نکنند، اگر خانواده‌ها هوشیارتر نشوند، آموزش‌وپرورش و دانشگاه‌ها برنامه‌ای جدی برای آگاهی‌بخشی نداشته باشند، نیروی انتظامی و دستگاه قضایی ریشه‌ی قاچاقچیان و خرده‌فروشان را نزنند، فردا نوبت به دانش‌آموزان دبستانی ما خواهد رسید.

جمع آوری معتادان متجاهر بر عهده پلیس می باشد اما این مهم می‌تواند با همکاری نهاد هایی چون بهزیستی، شهرداری، شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر، دادستانی، شبکه بهداشت و درمان و … همچنین کمپ ها نیز در جهت ساماندهی آنها صورت گیرد.

🔷 این پدیده رو به افزایش در سطح شهر، بسیار خطرناک و می‌تواند تبعات منفی بر اجتماع داشته باشد.

موضوع ذکر شده، مشکل فردی نیست؛ بلکه یک فاجعه‌ی اجتماعی است. فاجعه‌ای که اگر جلوی آن گرفته نشود، آرام‌آرام همه ‌چیز (امنیت، فرهنگ، خانواده و…) را در خود می‌بلعد.

🔺 مسئولان باید بدانند اگر امروز رسیدگی نکنند، فردا افراد بیشتری در این باتلاق گرفتار خواهند شد. آسیبی که مثل سیلی خروشان است؛ دیوار کوتاه هیچ خانه‌ای در برابر آن امن نیست.